15 grudnia 2026

Mt 21, 28-32

Jezus przedstawiam nam obraz dwóch synów. Można jako synów rozumieć wszystkich ludzi, bo każdy z nas jest dzieckiem Boga. My podobnie jak synowie w przypowieści słyszymy wezwanie do pracy (nad sobą) , czyli dążenia do świętości. Możemy jedynie "przytaknąć" Bogu, chodzić do Kościoła, modlić się, czasami zrobić coś dobrego. Jeśli jednak nie będzie to wykonywane z powodu naszej miłości wobec Boga, ale jedynie jako nawyk, to nie poprowadzi nas to ku świętości. Te wszystkie pobożne praktyki, choć same w sobie dobre, nie dadzą mi niczego. Taka jest właśnie postawa pierwszego syna. Drugi natomiast pomimo że chwilowo odrzucił Boże wezwanie, to jednak kochał, więc nie mógł długo trwać w takim stanie. Zrozumiał swój grzech, zadośćuczynił Bogu oraz bliźnim, a następnie pojednał się z Kochającym Ojcem.
Czy moje dobre czyny, modlitwy, sakramentalna powiedź i wreszcie uczestnictwo w Eucharystii nie jest tylko mechanicznym nawykiem, ale prawdziwą szkołą miłości do Boga?
Seminarzyści WSD SChr