Lm, 4, 1-6

PONIŻENIE JEROZOLIMY

Bolesne zmiany

Alef 1 Ach! Jakże sczerniało złoto,
zmieniło się złoto najczystsze!
Rozrzucone są święte kamienie
po rogach wszystkich ulic.
Bet 2 Szlachetni synowie Syjonu,
cenieni jak czyste złoto,
jakże są poczytani za garnki z gliny –
dzieło rąk garncarza.
Gimel 3 Nawet szakale piersi dają
i karmią swoje młode;
a Córa mojego ludu okrutna
jak struś na pustyni.
Dalet 4 Z pragnienia język ssącego
przysechł do podniebienia;
maleństwa o chleb błagały –
a nie było [nikogo], kto by im łamał.
He 5 Ci, co jadali przysmaki,
mdleli na ulicach,
a strojni niegdyś w purpurę
pokładli się na gnoju.
Waw 6 Przerósł występek Córy mego ludu
zbrodnię Sodomy,
co padła w jednej chwili,
chociaż nie tknięta rękami.

Lm, 4, 7-10

Skutki głodu

Zain 7 Jej młodzieńcy nad śnieg jaśniejsi
i bielsi od mleka,
bardziej rumiani niż koral,
wyglądali jak szafir.
Chet 8 Ich oblicze ciemniejsze niż węgiel,
na ulicy nie można ich poznać,
przylgnęła ich skóra do kości,
wyschła jak drewno.
Tet 9 Szczęśliwsi mieczem zabici,
niż zabici głodem,
którzy ginęli dotknięci
brakiem płodów pola.
Jod 10 Ręce czułych kobiet
gotowały swe dzieci:
były dla nich pokarmem
w czas klęski Córy mojego ludu.

Lm, 4, 11-12

Gniew Boży

Kaf 11 Dopełnił Pan swej zapalczywości,
wylał żar swego gniewu;
na Syjonie rozpalił płomień,
by strawił jego fundamenty.
Lamed 12 Nie wierzyli królowie świata
i nikt z mieszkańców ziemi,
że ciemięzca i wróg się wedrze
do bram Jerozolimy.

Lm, 4, 13-16

Wodzowie duchowi

Mem 13 Z powodu grzechów jej proroków
i przestępstw jej kapłanów,
którzy w jej środku rozlali
krew sprawiedliwych,
Nun 14 po ulicach błądzili jak ślepi,
krwią obryzgani;
tak iż nie można było
dotknąć ich ubrań.
Samek 15 «Uciekać!», wołano, «nieczysty!»
«Uciekać!, [uciekać]. Nie dotykać!»
Gdy uciekli, błądzili wśród pogan,
nie mogli [tam] zamieszkać.
Pe 16 Rozpędziło ich oblicze Pańskie,
już na nich nie patrzy;
nie ma się czci dla kapłanów
ani litości dla starszych.

Lm, 4, 17-18

Fałszywa ufność

Ain 17 Dokąd mamy wyniszczać oczy,
wypatrując na próżno pomocy?
Z utęsknieniem wyczekiwaliśmy narodu,
który nie mógł nas ocalić.
Sade 18 Śledzono nasze kroki,
niepodobna wyjść na nasze place.
Koniec nasz bliski, dni się wypełniły,
tak, nadszedł nasz koniec.

Lm, 4, 19-20

Ucieczka króla

Kof 19 Prędsi byli nasi prześladowcy
od orłów w powietrzu,
pędzili za nami po górach,
na pustyni na nas czyhali.
Resz 20 Pomazaniec Pański – nasze tchnienie –
schwytany został w ich doły,
a myśmy o nim mówili: «W jego cieniu
będziemy żyć wśród narodów».

Lm, 4, 21-22

Kara na Edomitów

Szin 21 Ciesz się i raduj, Córo Edomu ,
mieszkanko krainy Us.
Przejdzie do ciebie ten kielich,
upijesz się i obnażysz.
Taw 22 Córo Syjonu, twa złość już ustała,
[Pan] na wygnanie już cię nie uprowadzi.
A twoją złość ukarze, Córo Edomu,
i grzechy twoje odsłoni.